نگه داشتن عشق مثل نگه داشتن آب تو دسته فکر مي کني تو

..... روز ها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت.
فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید،
من تنها گوشی هستم که غصه ها را می شنود و یگانه قلبی ام که دردها را در خود نگه
میدارد و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.
فرشتگان چشم به لبها دوختند ، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:
"با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست." گنجشک گفت " لانه کوچکی داشتم، آرامگاه
خستگی هایم بود و سر پناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی . این طوفان بی موقع
چه بود؟ چه می خواستی از لانه محقرم؟ کجای دنیار را گرفته بود؟ و سنگینی بغضی راه بر کلامش
بست. سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند...
خدا گفت :" ماری در راه لانه ات بود . خواب بودی . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند . آنگاه تو
از کمین مار پر گشودی .
گنجشک خیره در راه خدایی خدا مانده بود...
خدا گفت" و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته 
 

بوقلموني،گاوي بديد و بگفت: در آرزوي پروازم اما چگونه ، ندانم

ديري‌ست تا سوز ِ غريب ِ مهاجم     پا سست کرده است، و اکنون يال ِ بلند يابويي تنها که در خلنگ‌زار ِ تيره     به فرياد ِ مرغي تنها     گوش مي‌جُنباند جز از نسيم ِ مهربان ِ ولايت آشفته نمي‌شود. من اين را مي‌دانم، برادران! من اين را مي‌بينم هر چند     ميان ِ من و خلنگ‌زاران ِ خاموش     اکنون بناهای آسمان‌سای است و درّه‌های غريو که گياه و پرنده     در آن رويش و پرواز ِ حسرت است. □ بر آسمان     اما سرودی بلند مي‌گذرد با دنباله‌ی طنين‌اش، برادران! من اين‌جا پا سفت کرده‌ام که همين را بگويم     اگر چند دور از آن جای که مي‌بايد باشم زندانی ِ سرکش ِ جان ِ خويش‌ام و     بي‌من     آفتاب بر شالي‌زاران ِ دره‌ی زيراب غريب و دل‌شکسته مي‌گذرد. □ بر آسمان سرودی بلند مي‌گذرد با دنباله‌ی طنين‌اش، برادران! من اين‌جا مانده‌ام از اصل ِ خود به دور     که همين را بگويم; و بدين رسالت     ديری‌ست تا مرگ را     فريفته‌ام. بر آسمان سرودی بلند مي‌گذرد.

زندگی پژمردن يک برگ نيست

به سه چيز تکيه نکن ، غرور، دروغ و عشق.

اكنون تو با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم ميزنم